Monistròl
(A. Boncompain - 1934) - retranscrit
Te jases, Monistròl, filhona sandarosa,
Per davant ton solelh, la tèsta d’ès Paulin
E los penons dins Leire, e coma 'n’amorosa
Li bailes a braçada, en de larges boquets.
Blavairòla, balai, chalàia verturosa,
Que per tos suchalhons, despleian lhor tapís,
La campanèla i pica una tacha sagnosa
Larma que de ton còr giscla vès ton amic.
Mas, z’elh, ren l’atermena e te persèc pertot
Lusís sus ton clochièr, clarilha en tas maisons
A tas fenèstras fuòca aub sos raions de brasa
Pasmens, se saca pas dins le vièlh Monistròl
E se conha au chastèl, tot coma, l’autre còp
Lo senhor daus Adrets i eberchèt son espasa.
