L’enfant prodigue

(Abbat Delaigue) - retranscrit par P. Bec dans ’La langue occitane’

Un òme aviá mas dos garçons; lo plus joeine diguèt a son paire: ei temps que sicho mon mèstre e qu’aio d’argent ; chal que pòscho m’en anar e que veso de país. Partajatz vòstre bien e bailatz-me çò que deve avèr . Mon enfant diguèt lo paire, coma vodràs , siás un meschant e seràs punit. E puèi badèt un tirant, partagèt son ben e ne faguèt doas parts. Quauques jorns après lo meschant se n’anèt dau vilatge en fasent lo fièr e sens dire adieu a dengús. Traversèt biaucòp de champèstres, de bòscs, de rius e arribèt en una bèla vila ont despensèt tot son argent ; quauques mes après, deupoguèt vendre sos abits aub una velha femna e prenguèt una plaça de valet. Lo manderan per los prats per sonhar los asnes et los bueus.

Adoncas seguèt bien malaürós. Aguèt ges de lèit per dermir la nuèit, ni de fuòc per se chaufar quand aiá freid. De fei que i’a, aiá ben tant fam qu’auriá ben manjat aquelas fuèlhas de chaul e aquela fruta puriá que manjan los caions. Mas dengús li bailava ren ; un sera, lo ventre voide se laissèt tombar sus un sochon, e sonhèt per la fenèstra los augiaus que volavan leugeirament. Puèis veguèt paréisser au cial la luna e las estialas e çò diguèt en plorant : aval, la maison de mon paire ei plena de valets qu’an de pan e de vin e d’uèus e de fromatge tant que ne vòlon ; pendent quel temps ieu muere de fam aicí.


Velai oriental
L'autor

Jean Delaigue naissèt lo 24 de Novembre de 1892 vès Araulas e moriguŔt lo 16 de Feurièr de 1976. Seguèt prèitre a partir de 1922.

Vocabulari

tirant
tiroir

bèla
grande

Marraire
Tèrras occitanas de Velai e Vivarés
Çais sètz benvengut.
Dij˛us 19 d'oct˛bre de 2017
n˛va oras e sŔt
A Prepaus | Mapa | Letra Marraire |
Crotz